اعتـــــــــــــــــــراف می کنم .

من کلاً آدمی هستم که ادعای ِ عدم وابستگیم به خانواده ، گوش فلک رو کر کرده ! همین دیروز تو دانشگاه داشتم به دوستم میگفتم که وقتی میام اینجا بیشتر دلم برا تختخوابم تنگ میشه تا برای مامانم ! از نظر بعضی از اطرافیانم من آدم بی احساسیم . ولی به نظر من این  رفتار من به خاطر اینه که مامان و بابام از بچگی خواستن که من بهشون وابسته نباشم. از همون بچگی مامان و بابا میذاشتن که با خاله و عمه و ... برم مسافرت . همین هم باعث شده که دوری از خانواده اذیتم نکنه . البته الان همچین هم دور نیستم ازشون و هر هقته میرم خونه .

حالا این همه روضه خوندم که بگم با این همه ادّعا ، از دیروز که این ویروس کوفتی یقه منو هم گرفته و دارم تو تب میسوزم ، دلم مامانمو میخواد . دلم میخواست پیشش بودم و فقط دستمو میگرفت . دلم میخوادش . همین.