خوش به حالتون .

نمیذارن فردا برم .

از همون موقع که رسیدم خونه با شوخی ، مسخره بازی ، صحبت آروم و منطقی ، داد و هوار ، گریه زاری ، به هر زبونی که فکرش رو بکنید گفتم بیاید بریم . ولی پاشون رو کردن تو یه کفش و میگن نه .

حالم به هم میخوره از این منطق مسخره شون که میگن : ما تو رو راحت به دست نیاوردیم که راحت از دستت بدیم .

الان بیشتر از یک ساعته دارم اشک میریزم ، هیشکی هم محل نمیذاره ، حرف خودشون رو میزنن .

بچه هایی که فردا میرین التماس دعا ! دوتا شعار هم از طرف من بدید! دلم باهاتونه .

الان هم سرم و چشمام دارن میترکن . میرم بخوابم .

مواظب خودتون باشید

پ.ن : دست همتون هم درد نکنه که تلاشتون رو کردید که مشکل پست قبلم حل بشه .